Τροπολογία Γιάννη Τόλιου σχετικά με την Παραγωγική Ανασυγκρότηση

  Κεφάλαιο 6 – Σημείο 5

Τροπολογία σχετικά με την Παραγωγική Ανασυγκρότηση

Γιάννης Τόλιος          

Βασικός στόχος της «παραγωγικής ανασυγκρότησης» είναι η αύξηση της απασχόλησης, η δραστική μείωση της ανεργίας, η αύξηση της εγχώριας παραγωγής και η αειφορική ανάπτυξη με γνώμονα την κάλυψη των βιοτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών αναγκών. Αυτό συνεπάγεται «σχέδιο» κοινωνικο­οικονομικής ανάπτυξης με δημοκρατικό προγραμματισμό σε εθνικό, χωροταξικό, περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο, με εξασφάλιση ουσιαστικής συμμετοχής και ελέγχου του ίδιου του λαού σε όλα τα στάδια επεξεργασίας και εφαρμογής του στα πρότυπα του «συμμετοχικού προϋπολογισμού». Βασικοί τομείς της παραγωγικής ανασυγκρότησης, είναι κατ’ αρχήν η αγροτική οικονομία (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία) με στόχο τη μέγιστη δυνατή αυτάρκεια της χώρας σε τρόφιμα στα πλαίσια των αρχών της «διατροφικής αυτοδυναμίας». Δεύτερος τομέας η βιομηχανία, με αξιοποίηση «συγκριτικών» και δημιουργία «ανταγωνιστικών» πλεονεκτημάτων, με αύξηση της παραγωγικότητας αντί της φθηνής εργατικής δύναμης (τρόφιμα, ελαφριά βιομηχανία, νέες τεχνολογίες, πλουτοπαραγωγικοί πόροι με σεβασμό στο περιβάλλον, κ.ά.). Τρίτος τομέας η ενέργεια με ανάπτυξη ανανεώσιμων πηγών και σταδιακή απεξάρτηση από στερεά καύσιμα, ανακύκλωση απορριμμάτων, κά. Τέταρτος, οι υποδομές-μεταφορές-δίκτυα, προτεραιότητα στα μέσα μαζικής τροχιάς, ειδικό πρόγραμμα σύνδεσης με νησιώτικες περιοχές, κοινωνικές υποδομές υγεία-παιδεία-πρόνοια-περιβάλλον, κά. Πέμπτος, ο τουρισμός και η σύνδεσή του με την αγροτική παραγωγή, ανάπτυξη εναλλακτικού τουρισμού. Τέλος σύγχρονες υπηρεσίες, εμπόριο, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, σφαίρα εξυπηρέτησης κά.

 

Όσον αφορά τους φορείς ανασυγκρότησης κρίσιμο ρόλο θα έχει ο δημόσιος τομέας, η αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, οι ΔΕΚΟ, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, η περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση. Ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο με νέο επιχειρηματικό πλαίσιο λειτουργίας (έλεγχος καρτέλ και μονοπωλιακών δομών, ρύθμιση και έλεγχος αγορών, προγράμματα ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού ΜΜ-Επιχειρήσεων, κά). Τέλος ο «κοινωνικός τομέας» με τις συλλογικές μορφές δράσης (αυτοδιαχειριστικά σχήματα, σύγχρονοι συνεταιρισμοί, εταιρίες λαϊκής βάσης, κοινοπραξίες, δικτυώσεις μικροεπιχειρήσεων, μορφές αλληλέγγυας οικονομίας κά), μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά στην παραγωγική ανασυγκρότηση. Οι αναγκαίοι πόροι για την ανάπτυξη θα βρεθούν, όπως αναφέραμε από το νέο ριζοσπαστικό όσο και δίκαιο φορολογικό σύστημα, από την αμείλικτη πάταξη της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής, την εξοικονόμηση τοκοχρεολυσίων από τη διαγραφή χρέους, τη χορήγηση πιστώσεων από το δημόσιο τραπεζικό σύστημα με αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια, τη μείωση των αντιπαραγωγικών δαπανών (κυρίως στρατιωτικών) καθώς από την ανάπτυξη και περιβαλλοντικά ασφαλή αξιοποίηση του φυσικού και ορυκτού πλούτου της χώρας. Τέλος συμπληρωματική πηγή πόρων θα είναι οι «άμεσες ξένες επενδύσεις» (ΑΞΕ) στη βάση του αμοιβαίου οφέλους και ο δανεισμός στα πλαίσια ειδικών συμφωνιών με άλλες χώρες και ειδικούς φορείς (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, κά). Κρίσιμο ρόλο στην παραγωγική ανασυγκρότηση θα παίξει η δίκαια κατανομή των αποτελεσμάτων της ανάπτυξης, με υπολογισμό της συμβολής του καθενός στην παραγωγική διαδικασία, την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και των επενδυτικών πόρων ανασυγκρότησης της οικονομίας, έχοντας ως γενικότερο όραμα τη συνεχή άνοδο της λαϊκής ευημερίας και την κοινωνική και πολιτιστική αναγέννηση της χώρας.